- Recensie tot hier en nu verder, Emilie Roemer
1 jaar 19 weken geleden - Met de Kennis van nu
1 jaar 25 weken geleden - Palm Invest
1 jaar 27 weken geleden - Generatie €1000,-
1 jaar 28 weken geleden - Binden, Job Cohen
1 jaar 29 weken geleden - Marja Bontekoe
1 jaar 29 weken geleden - Cuba na Castro
1 jaar 31 weken geleden - Het Joegoslaviëtribunaal
1 jaar 31 weken geleden - Undercover bij de PVV
1 jaar 31 weken geleden - Een schreeuw om recht
1 jaar 32 weken geleden
Wekelijkse nieuwsbrief: boeken en recensies.
Het Joegoslavie Tribunaal. De vermoorde onschuld van Slobodan Milosevic: Wie vermoordde Milosevic en ... waarom?
Alle media over de hele wereld schetsen Slobodan Milosevic als ‘De Slachter van de Balkan’.
De voormalige president van Joegoslavië zou zichzelf hebben vergiftigd in zijn cel van de zwaar bewaakte gevangenis in Scheveningen. In dit controversiële boek werpt De Ruiter een andere blik op de feiten. Volgens hem zijn er genoeg feiten waaruit blijkt dat het niet om zelfmoord ging... De bewijsvoering van het Joegoslavië tribunaal in Den Haag stond er zeer slecht voor. Het werd gaandeweg steeds duidelijker dat de aanklacht niet eens het papier waard was waarop het geschreven stond. En Milosevic stond op het punt belangrijke getuigen op te roepen die het de hoofdaanklager Carla del Ponte wel eens moeilijk zouden kunnen maken, zeker gezien het feit dat haar getuigen voornamelijk valse verklaringen hebben afgelegd. Met angst en beven heeft het Tribunaal dit moment naderbij zien komen.
“Het zou beter zijn als Milosevic tijdens het proces op de beklaagdenbank sterft. Als het hele proces namelijk tot een einde zal komen dan is het zeer goed mogelijk dat hij voor een relatief kleine misdaad wordt veroordeeld”, verklaarde de adviseur van het Joegoslavië tribunaal James Gow al in 2004.
De Russische generaal Leonid Iwaschov verklaarde: “Slobodan Milosevic was de enige man die glashelder kon getuigen van de rol van Verenigde Staten tijdens de bloedige desintegratie van Joegoslavië in de jaren negentig - volledig en tot in detail. En dat is precies waarvoor hij vocht tijdens zijn terechtstelling voor oorlogsmisdaden en genocide.”
Werd Milosevic misschien het zwijgen opgelegd voordat hij de rol van de Verenigde Staten en de NAVO pijnlijk bloot zou leggen? Dit boek opent de ogen voor de werkelijke feiten en motieven voor wat de dood van Milosevic en de oorlogen op de Balkan aangaat.
Het Joegoslaviëtribunaal
Ingediend door admin op za, 13/03/2010 - 16:33.De media hebben nooit veel aandacht besteed aan de zaak Milosevic, aan deze 'slachter van de Balkan' hoefden niet veel woorden vuil te worden gemaakt. Dat de zaak tegen Milosevic bijzonder dun was, en gedoemd was te mislukken, stond al snel buiten kijf (zie: http://www.clingendael.nl/media/?id=5403).
Door een overmoedige en naïeve Carla del Ponte die te hoog gegrepen aanklachten formuleerde, zou het Tribunaal Milosevic vrij moeten spreken. Overbodig te zeggen, zou dit een debacle van de eerste orde zijn, onmogelijk en onbestaanbaar, dat zou nooit mogen gebeuren. En het gebeurde dus ook niet, want vervolgens werd Milosevic zieker en zwakker, zichtbaar een wrak geworden werd ziekenhuiszorg hem ontzegd. Niet veel later overleed hij.
De wel zeer verdachte omstandigheden waarin Milosevic overleed vragen om onderzoek, voor zover bekend niemand in Nederland heeft hier zijn vingers aan durven branden, op Robin de Ruiter na. Alleen al dat gegeven maakt dit boek onmisbaar voor degene die meer wil weten over de Balkan, Servië, Kroatië, het voormalig Joegoslavië.
Terecht wijst De Ruiter op het wel heel erg beperkte blikveld van de media, die overduidelijk anti-Servisch was en daarvoor zelfs manipulaties van het eerste uur toepaste (bijvoorbeeld de manipulatieve foto van de zieke (en daardoor broodmagere) man achter een hek, de krantenlezer werd wijs gemaakt dat het om een concentratiekamp ging, het was echter een gewoon hek en een gewone zieke man). Tegelijkertijd negeerde de media de Kroatische oorlogsmisdaden (die naast de Servische oorlogsmisdaden ook voorkwamen) compleet.
Al met al heeft het Nederlandse collectieve geheugen een gigantisch zwart gat als het om de roerige Balkan-periode gaat. Robin de Ruiter heeft met zijn boek een eerste poging ondernomen om in zijn eigen stijl, en zonder de Nederlandse media, duidelijkheid te scheppen. Hij schiet daarin te ver door als hij in Hoofdstuk 1 de Amerikaanse 'Nieuwe wereldorde' erbij betrekt, dat geeft dit boek een Marxistische lading en dat doet het eerder kwaad dan goed. Hoofdstuk 1 even overslaan kan geen kwaad, vanzelfsprekend hadden de VS een onevenredig grote invloed, het zou echter verstandiger zijn geweest dit slechts terloops (of in een van de laatste hoofdstukken uitgebreider) te noemen, want ook zonder de rol van de VS is de situatie al complex genoeg.