Politieke Boeken

Als je iemand voor een korte periode undercover wil laten gaan dan is het sturen van een jonge stagiaire voor de hand liggend, dat deed ook het zwalkende blad HP/DE TIJD, volgens Wilders lijnrecht behorende tot de 'linkse media'. Karen Geurtsen, net uit de collegebanken, leende zich er uitstekend voor.

De inleiding van het boek sluit af met: 'hoe gevaarlijk de PVV is? Lees en oordeel zelf.' De start oogt daarmee tamelijk pretentieus.

Hoofdstuk 1 start met zeer korte schetsen van de personages. Bijvoorbeeld Fritsma (die kale met bril die best wat meer tijd had mogen steken in 'linkse hobby's' als de toneelacademie, dan had hij zijn roeping als filmacteur, met een uitstekende rol als Untersturmführer, misschien niet gemist. In plaats daarvan raakte hij tot het bot toe gefrustreerd als IND-kantoorklerk): "Enigszins kil overkomend kamerlid dat na zijn studie sociale geografie zes jaar lang beslismedewerker was bij de IND... Is populair bij de vrouwelijke PVV-medewerkers omdat hij elk jaar een van hen vraagt om hem te vergezellen tijdens Prinsjesdag."

De volgende hoofdstukken zijn geschreven in dagboekvorm, de rode draad van het verhaal is het gegeven dat het de PVV alleen te doen is om media-aandacht. Diverse keren wordt Karen gevraagd om 'alsjeblieft wat minder inhoudelijk' te zijn. Immers, dan vallen de journalisten in slaap, en de kijkers ook! "We stellen vooral vragen voor de media, voor de bühne... Kijk, het is eigenlijk heel simpel. Niet te diep ingaan op de stof; het gaat om de media-aandacht die je ergens mee kunt verdienen, de islam is slecht, de regering is slecht, andere partijen zijn slecht. En de PVV is natuurlijk goed. Dat is het uitgangspunt, wij praten hier intern misschien wel genuanceerd over zaken, maar niet naar buiten toe."

Het kijkje in de keuken van de PVV is interessant, vooral omdat de PVV zo gesloten is als een oester, en na het lezen van dit boekje weet je waarom. De PVV blijkt net zo slecht georganiseerd als de LPF en TON. Een van de redenen dat de PVV wegkomt met de bestuurlijke wanorde is de strakke structuur die de partij hanteert als ze de media bespeelt. Zoals we al wisten gebeurt er niks zonder dat het eerst langs Geert is gegaan. De PVV is Geert Wilders, Geert Wilders is de PVV, één partij één leider. Maar dat wisten we al. De conclusie van dit boekje is vooral; zonder de wisselwerking met de media is Wilders nergens, dat blijkt wel weer, maar ook dat wisten we al.